Je moet er vroeg bij zijn, dus ik heb mijn kaartjes al besteld. Bij het secretariaat van de Arena van Verona kennen ze mij als “die man van die grote Hollandse krant” (hoewel ik allang met pensioen ben) en ik krijg altijd correct antwoord. Ook mag ik de dag na elke voorstelling in hun kantoor komen graaien in de bak met actuele persfoto’s.
Dit jaar (aanstaande zomer pas, maar de voorpret is groot) omvat het festivalprogramma de opera’s Aida, La Traviata en Nabucco (van Verdi), en Turandot en La Bohème (van Puccini). Zesenveertig voorstellingen tussen 12 juni en 12 september.
Elke avond volle bak, vóór de aanvang krioelt de Piazza Bra, het plein voor de Arena, van de bezoekers die op de terrassen en in de restaurants voor-dineren en voor-aperitieven, en na het spektakel is het dringen bij de taxistandplaatsen en de stops van de (hotel)bussen. Terwijl op de restaurantterrassen rond de Arena tot diep in de nacht wordt gesoupeerd en gedronken.
Wat zoeken al die mensen daar? Welnu, de muziek van de grote belcanto-componisten blijft van grote schoonheid, ze wordt uitgevoerd door puike solisten en musici, begeleid door het welluidende koor van de Arena én het ballet… Dat alles in de setting die ervoor geschapen lijkt: een Romeins amfitheater van 2000 jaar oud, intiem en toch open, tijdens de zwoelste avonduren. Regie, orkestratie, aankleding en choreografie doen weldadig klassiek aan, wars van moderne accenten en nieuwlichterij, in een overrompelende samenhang van al die elementen.
Twintigduizend bezoekers per avond vergapen zich eraan. Zij drinken pauzebubbels uit glaasjes die je mag houden (in heb een kast vol Arena-flûtes), applaudisseren dwars door het verstilde dubbele einde van het Slavenkoor, roepen boze dingen naar de Schurk uit de voorstelling, laten traantjes bij de beroemde aria van de stersopraan. En ze drinken Soave en Lugana. En natuurlijk robijnrode Amarone della Valpolicella, de regionale godendrank van de druiven met óók al zulke theatrale prachtnamen: corvina, rondinella en molinara.
Ik heb bij Van Dop meteen een voorproefje genomen: Amarone “ Marne 180” Tedesci. Mmm!
TON DE ZEEUW